You do not currently have permission to view the full text for this document. Please sign in to an account with an active subscription or contact support.
In On minding and being minded geeft Ian Miller een inkijk in de weg die hij bewandelde om zijn identiteit als psychoanalyticus te herdefiniëren. Dit doet hij vanuit de theoretische referenties die hem nuttig leken om de evolutie en crisis in de actuele maatschappij te begrijpen vanuit het perspectief van de psychoanalyse. Hij toont ons zijn klinische benadering van de ontmoeting met de patiënt en benadrukt daarbij de betekenis van uitwisseling en emotionele zingeving. Miller brengt hierbij vooral het belang van de interventie door de analyticus op het moment zelf onder de aandacht, wat hij noemt de « present formulation ».
De interrelationele benadering tussen patiënt en therapeut komt in dit boek aan bod, en de rijkdom van de ervaring « zich gedacht te weten door de ander » vanuit een visie van transformatie en psychische groei wordt er goed door geïllustreerd. Het startpunt van deze herbronning werd gegeven door de verandering van omgeving: Miller verhuisde van New York naar Dublin. Hij kwam in een onbekende stad, ontmoette nieuwe collega's met andere psychoanalytische referentiekaders en patiënten die sterk verschilden van zijn patiënten aan de andere kant van de oceaan. Deze ervaring zette hem aan het werk en verplichtte hem verbindingen te zoeken tussen de Europese en Noord-Amerikaanse psychoanalyse.
Hiertoe neemt hij als voorbeeld de therapeutische relatie die tussen Samuel Beckett en Wilfred Bion heeft bestaan. Hij verwijst daarbij naar eerder werk met coauteur Kay Souter (: Beckett and Bion —The (im) patient voice in psychotherapy and literature), waarin de impact van de therapeutische ontmoeting waarin « men gedacht is door de ander » wordt beschreven en de effecten hiervan op hun beider latere werk. Miller bespreekt de integratie en het innerlijk werk dat hij verrichtte door het lezen van de werken van Beckett en Bion, die hij als een « innerlijk koppel in constante dialoog » benoemt. Dit geldt als een metafoor voor de implicatie in zijn ontmoeting met de p