You do not currently have permission to view the full text for this document. Please sign in to an account with an active subscription or contact support.
De Californische analyticus Mark Leffert maakt het in de eerste zin van zijn derde boek meteen duidelijk: deze uitgave beoogt een radicaal en subversief boek te zijn. En na lectuur moet ik zeggen: dat is het inderdaad, het ondermijnt met name zo goed als de hele psychoanalyse. Maar niet getreurd: wat er dan overblijft, is wat psychoanalyse volgens de auteur « eigenlijk » is of zou moeten zijn. Het laatste van de zeven hoofdstukken is dan ook getiteld: So what is psychoanalysis, really, and what are its therapeutic goals and actions? In de zes hoofdstukken die daaraan voorafgaan slooft Leffert zich uit om te laten zien in wat de psychoanalyse zich vergist heeft, wat ze schromelijk heeft verwaarloosd, wat ze maar niet wil begrijpen, of wat ze al decennia lang wérkelijk doet, maar niet wil toegeven. Het is een zeer complex boek, waarin het betoog naar alle kanten schiet, met soms interessante en soms verwarrende en overbodige excursies, maar dat zich in een aantal hoofdlijnen laat samenvatten.
Het hele boek is een aanklacht tegen de « metapsychologie », niet een bepaalde metapsychologie, maar metapsychologie als zodanig. Uiteraard geldt dat voor de oude freudiaanse theorie — die is volgens de auteur samen met, volgens hem, vele andere immers al lang doodverklaard — maar nadien kwamen er alleen maar nieuwe metapsychologieën, zoals de kleiniaanse en de zelfpsychologische, die geen haar beter waren. Sinds het ontstaan van de psychoanalyse is er nog geen enkele theorie ontwikkeld die door een meerderheid van de analytici blijvend gedragen wordt, maar ook als dat wel zo zou zijn geweest, heeft nog geen enkele theorie de test van de verifieerbaarheid doorstaan. Geen enkele van deze theorieën stijgt uit boven het niveau van lokale onstabiele kennisgehelen die door de tijd heen ten onrechte de status van geldige theorie hebben verworven. Zelfs de intersubjectieve relationele school schiet, ondanks haar verdienstelijke paradigmawissel, tekort in het consequent doordenken van haa