Toc Toc

Zoals bekend mag worden verondersteld, zijn Fransen dol op woordgrappen. Nu is dat wel een universeel verschijnsel, maar in de Franse literatuur en paraliteratuur of gewoon in de volksmond is de frequentie bijzonder hoog. Een blad als Le Canard enchaîné is er groot mee geworden en ook menige kop in Libération of Le Monde doet een duit in het zakje. Het betreft een aloude traditie die in veel gevallen een seksuele grondslag heeft. De auteur van Der Witz vindt hier een klinkende bevestiging van zijn naspeuringen op dat gebied. Vaker moet je wel enigszins aanvoelen welke toespelingen in het geding zijn, maar dan blijkt ook de gaudriole, de schuine grappenmakerij, alom aanwezig te zijn. Zelfs het bekende liedje : Au clair de la lune, dat minstens drie eeuwen oud is, vormt een significant voorbeeld ervan. « Au clair de la lune, mon ami Pierrot, prête-moi ta plume, pour écrire un mot. » Dit kun je op de volgende wijze uitleggen: « La lune », de maan, dat is een stel billen en de « plume », de pen, is het mannelijk geslacht. Als dan verderop in het lied sprake is van een bed, wordt ook de uitdrukking « battre le briquet » (letterlijk: vuur slaan) in die context duidelijk, dat betekende destijds namelijk « een potje vrijen ».

Op allerlei gebieden leven Fransen deze liefhebberij uit. Er zijn bijvoorbeeld heel wat erotische woordenboeken. Dat van Pierre Guiraud is sterk op etymologisch vlak, terwijl Le petit Perret — van de geliefde chansonnier Pierre Perret — bijzonder appetijtelijk is.1 Maar ook Laurent Baffie, die onder andere een verborgencameraprogramma op de Franse televisie animeert, schreef zo'n dictionaire, dat in de loop der jaren een cultstatus verwierf. Met vijfhonderd spitse, vaak ook cynische definities loopt hij het Franse alfabet door. Zo is, ras van voor naar achter, een « amant » (een minnaar) « wat een vrouw neemt als haar man haar niet meer neemt »; en is een « zoo », (een dierentuin) « het enige cellencomplex waar de gevangenen vrolijk masturberen voor de