Psychoanalyse in tijden van Jihad

In zijn boek De Jihadkaravaan duidt de Belgische onderzoeker met Palestijnse roots Montasser Alde'emeh processen van radicalisering. Hij koppelt ze aan zijn ervaring als zoon in een Palestijns vluchtelinggezin. We horen bij Alde'emeh de innerlijke woede over aangedaan onrecht, maar ook de stem van verzoening die hij tijdens zijn meest kwetsbare jeugdjaren hoorde van zijn ouders en sommige leerkrachten. Daardoor radicaliseerde hij niet verder. Alde'emeh maakt er momenteel zijn levenswerk van om radicaliserende jongeren terug te winnen voor de weg der verzoening. Hij werd zelf tot de weg van de haat verleid en weet van binnenuit hoe moeilijk het is om terug te keren uit de diepten van de haat en de narcistische verleiding daarvan (zie: Alde'emeh & Stockmans 2015; Umm Mansur & Alde'emeh 2016).

In zijn moeilijkste jeugdjaren voelde Alde'emeh zich erg aangesproken door de oproep van Abdullah Azzam , peetvader van de mondiale Jihad, om in groten getale als islamitische strijders op te trekken: een karavaan van Jihadstrijders (Azzam 1987). Dit soort visionaire oproepen heeft een grote aantrekkingskracht op maatschappelijk en persoonlijk kwetsbare moslims wereldwijd.

Alde'emeh beschrijft hoe zijn familie van hun geboortegrond in Palestina verdreven werd. Hij beschrijft ook dat opoffering en martelaarschap zin gaven aan zijn leven in de adolescentie, een zingeving die men elders als kwetsbare en uit zijn oorsprongsland verdreven adolescent niet meent te vinden. Ook vond hij als gevluchte adolescent identificatiemogelijkheden in hoe Azzam — leermeester van Bin Laden — Jihadi's beschrijft: de Jihadist als zwaard van de islam, de Jihadist die in de strijd een leeuw wordt, de strijders wier namen klinken als kogels uit machinegeweren, de passie van het slagveld die tot een hoger bewustzijn leidt, de eer van alle moslims die verdedigd wordt in de strijdnaam die elke Jihadist krijgt en hem tot een ander persoon maakt, vrij van zijn vroegere ik en zijn vroegere bindingen. « Dit alles