Afgezien van enkele korte vermeldingen komt de psychoanalyse in dit boek nergens ter sprake. Slechts even wordt terloops gesproken over het Joodse vergif dat Freuds werk zou bevatten, reden waarom het in 1933 naast vele andere wereldliteratuur in een boekverbranding terechtkwam (p. 234). Toch verdient deze publicatie van psychiater, kunstenaar en musicus Erik Thys mijns inziens een bespreking in dit tijdschrift. Ze beschrijft immers beklijvend een historisch gegeven dat absoluut onvoldoende wordt gekend en erkend en dat door de auteur voor het eerst van een eigennaam wordt voorzien: psychogenocide. Ze vertelt aan de hand van een schat aan documenten en beeldmateriaal het aangrijpende verhaal van een moedwillige en georganiseerde massamoord op psychiatrische patiënten, mensen met diverse verstandelijke beperkingen en op kunstenaars en hun werk. Deze was geïnspireerd door in die tijd schijnbaar wetenschappelijk gefundeerde degeneratieve opvattingen onder andere over psychopathologie, de frenologie van