You do not currently have permission to view the full text for this document. Please sign in to an account with an active subscription or contact support.
Televisie is lange tijd buiten de radar gebleven van de psychoanalyse. Freud liet zich al vroeg inspireren door romanschrijvers (met name de Russen) en hun beschrijvingen van innerlijke conflicten, remmingen en ressentimenten en hij keek naar het theater van Sophocles en Shakespeare om psychische complexen te classificeren. Filmmakers als Hitchcock en filmtheoretici als Mulvey, Metz en Chion wendden zich tot de psychoanalyse om grip te krijgen op de fascinatie die van cinema uitgaat. Televisie, daarentegen, is nauwelijks onder de aandacht van analytici gekomen.
Misschien ligt dat aan de aard van het medium. Televisiekijken is te zeer vervlochten met het dagelijkse leven om daadwerkelijk op te vallen. Om een programma te bekijken hoeven we niet de publieke ruimte van het theater binnen te stappen of neer te zijgen in de beschermende duisternis van de bioscoop. De televisie staat midden in de huiskamer en biedt verstrooiing, afleiding en tijdverdrijf. Zoals Anna McCarthy het benoemde in een baanbrekende studie: de meeste televisie is ambient tv (2001). De tv biedt sfeer, gezelligheid. Je kan erdoorheen praten (zoals vroeger) of tegelijkertijd facebooken, instagrammen of twitteren (zoals nu). In tegenstelling tot theater, de literatuur of film lijken tv-programma's niet uit te nodigen tot uitgebreide analyses. De tv staat aan. En is er altijd.
Daarnaast lijken televisieprogramma's een ander type verhalen te vertellen. Naast informatie en spelletjes biedt de tv ons vooral series, variërend van platte soaps tot prestigieuze kostuumdrama's. In tegenstelling tot een theaterstuk, roman of film worden we tijdens het bekijken van een serie minder gedreven door nieuwsgierigheid naar de afloop. Een tv-serie werkt niet noodzakelijk naar een ontknoping toe, of een moment van catharsis. De meeste series stellen de oplossing juist eindeloos uit.
Filmtheoretica Tania Modleski stelde daarom dat het kijkplezier dat we beleven bij tv verschilt van dat bij film. Als we bijvoorbeeld een soa