You do not currently have permission to view the full text for this document. Please sign in to an account with an active subscription or contact support.
Marcus Evans begon zijn carrière als psychi atrisch verpleegkundige. Hij werd geïntrigeerd door de bizarre symptomen en gedragingen van patiënten, maar in zijn werk miste hij de kennis om zijn patiënten te begrijpen. Zijn verlangen naar een beter begrip bracht hem allereerst in aanraking met Melanie Klein. Haar theorieën en die van andere auteurs binnen de psychoanalyse hebben hem geïnspireerd en gedreven tot een opleiding tot psychoanalytisch therapeut. Sindsdien is hij gepassioneerd om de psychoanalytische denkwijze toe te passen in de klinische praktijk. In zijn boek Making room for madness in mental health onderstreept Evans eens te meer het belang van de psychoanalytische denkwijze in de huidige geestelijke gezondheidszorg. Onder druk van de maatschappij dient het proces van diagnostiek, behandeling en ontslag op een gezwinde wijze te worden doorlopen. Tegen de achtergrond van deze huidige maatschappelijke ontwikkelingen heeft de geestelijke gezondheidszorg zich moeten herpositioneren. Er wordt meer afstand genomen van de mentale ziekte en meer gefocust op herstel, met de nadruk op mentale gezondheid. Deze herstelgerichte visie impliceert het identificeren, ondersteunen en versterken van gezonde capaciteiten, mogelijkheden en mentale toestanden van de patiënt. Op een vertellende en bevragende manier geeft Evans weer hoe deze eigentijdse pressie en verschuiving naar mentale gezondheid interfereert met de therapeutische relatie en de mogelijkheid om zich volledig te engageren om samen te werken. Hij maakt de lezer alert voor mogelijke valkuilen en blinde vlekken die deze veranderingen kunnen installeren, aanwakkeren en vergroten, dit zowel bij hulpverleners als bij patiënten.
De onderstroom van zijn boek heeft vooral betrekking op het risico dat men loopt om verleid te worden door actieve interventies, die vervolgens een actieve denkwijze vereisen. De keerzijde van deze activerende gezondheidszorg ligt in het verlies van een ontvankelijke houding met alle gevolgen