You do not currently have permission to view the full text for this document. Please sign in to an account with an active subscription or contact support.
Werd Sándor Ferenczi eerder bedacht met het epitheton «enfant terrible van de psychoanalyse», steekt Masud Khan hem in de naoorlogse decennia absoluut naar de kroon. Als een van de meest enigmatische en controversiële analytici van zijn tijd zou Khan echter ook de meest verguisde worden. Khans verfrissende bijdragen over zijn werk in het «moeilijke» perverse en schizoide register, met de focus op ernstige pre-oedipale trauma's en conflicten, werden tijdens de jaren zestig en zeventig verrassend enthousiast onthaald. Dat terwijl men hem eind jaren tachtig alweer liever doodzweeg. Bij een jongere generatie analytici is er echter opnieuw een openheid en zelfs fascinatie voor «Prins Khan», zoals de charismatische protégé van Anna Freud en de erudiete «zoon» van Donald Winnicott zichzelf liet aanspreken. De tragiek van Khans turbulente bestaan en het prikkelend-literaire karakter van zijn veelzijdige oeuvre blijven vandaag de dag nog steeds tot de verbeelding spreken, zo blijkt.
Mohammed Masud Raza Khan werd geboren te Montgomery in toenmalig Brits India — het latere Pakistan — als jongste van negen kinderen. De lievelingszoon uit vaders derde huwelijk met een jonge danseres identificeert zich met vaders status van tirannieke en vermogende landeigenaar. Als moslim gevormd in een Britse kolonie cultiveert Khan een ware obsessie voor Engelstalige literatuur, en voor Shakespeare in het bijzonder. Worstelend zowel met de dood van zijn vader en zus als met een onmogelijke liefdesrelatie, incarneert Khan de tragiek van King Lear. Om zich verder te specialiseren in literatuur reist hij naar Oxford. In Londen hoopt hij zijn innerlijke demonen te kunnen temmen.
Een lapsus van John Bowlby bij de aanmelding voor behandeling, zou Khans toekomst een onverwachte wending geven: de potentiële analysant wordt plots als potentiële analyticus gecast. Na korte passages bij John Rickman en Ella Sharpe belandt Khan uiteindelijk in 1951 bij Winnicott op de sofa voor een leeranalyse. Dit betekent