De therapeut aan het werk

In dit nummer starten wij met een nieuwe rubriek met als titel De therapeut aan het werk. Met deze rubriek willen we een constructieve dialoog tussen psychoanalytische therapeuten en psychoanalytici tot stand brengen, waarbij enerzijds openheid en respect voor elkaars klinisch werk wordt opgebracht, en anderzijds ruimte wordt geboden voor het uitwisselen van alternatieve visies en perspectieven. We hopen onze lezers die voor het merendeel in de analytisch-therapeutische praktijk actief zijn hierdoor te kunnen boeien.

Met dit nieuwe initiatief hopen we de drempel tot publiceren bij psychotherapeuten en psychoanalytici te verlagen. Op die manier kan ons Tijdschrift voor Psychoanalyse een forum worden van uitwisseling van klinische ervaringen tussen clinici.

Er wordt een precies omschreven werkwijze gehanteerd: de presenterende therapeut wordt gevraagd om klinisch materiaal aan te bieden (liefst twee opeenvolgende sessies — met een weergave van de interventies — enigszins gecondenseerd tot een lengte van minimaal tweeduizend tot maximaal drieduizend woorden) en te voorzien van een titel. Het klinische materiaal wordt als een tekst gepresenteerd op een zodanige wijze dat de ervaring van twee personen in een behandelkamer wordt weergegeven.

Van de commentatoren wordt verwacht dat zij zich in de eerste plaats een idee vormen van het denken van de presenterende therapeut, en vervolgens de tekst interpreteren vanuit hun eigen analytische oriëntatie, alsmede op basis van de persoonlijke manier waarop zij het gepresenteerde materiaal ervaren en begrijpen. Dit is natuurlijk verschillend van een supervisie- of intervisiesessie, want de commentatoren beperken zich tot de interpretatie van een geschreven tekst. Ze kunnen zich immers niet onderdompelen in een totale ervaring, waarbij ruimte is voor bijvoorbeeld de toon en de manier waarop iets gezegd wordt, de non-verbale elementen die ermee gepaard gaan, de sfeer van de behandelkamer, enzovoort. De methode houdt dus onvermijdelijk b