Repliek op de reacties van Tinka Prast en Nicole Vliegen

Het doet me veel plezier dat Tinka Prast en Nicole Vliegen beiden uitkomen bij Winnicott, en ik ben hen dankbaar voor hun associaties. Ik kan nog slechts enkele gedachten toevoegen.

De beelden die in de sessies verschijnen, vertolken een massale, onvoorspelbare en onvoorstelbare onveiligheid. Het is cruciaal dat ik dicht genoeg in de buurt ben en gericht ben op elk signaal, al dan niet in woorden, dat aangeeft dat Tim terug moet kunnen keren naar een gedeeld punt, naar de veiligheid binnen de reële therapeutische relatie. De wreedheid in de beelden is misschien alleen maar mogelijk dankzij deze relatie, die vitaliseert en angst reguleert en doseert. De interesse in mijn echte handtekening en het punt erachter, wat hij ook herhaalt bij zijn handtekening, lees ik als een vraag, als een poging om op twee niveaus iets te delen. Er zit een vraag in vervat naar mij, de echte Eva, met haar handtekening, om het samen te kunnen doen, om een deel van de last aan mij te kunnen toevertrouwen én een vraag om de verantwoordelijkheid en de impact van de verschrikkelijke beelden te kunnen (ver)delen. Het (psychisch) overleven van de horror hangt mogelijk af van dit gedeelde punt. Ik ben geraakt door de verlatenheid die opgeroepen wordt en door de tragiek van een kind dat als enige verklaring voor zoveel vernietiging kan uitkomen bij de diepe fantasie een slecht, hatelijk kind te zijn, bij de fantasie dat zijn kwaadheid en negativiteit de therapeut kapotmaakt. Enige reële geruststelling kan dan noodzakelijk zijn om de wanhoop en de ervaren hulpeloosheid wat te temperen.

Als we in de therapeutische ontmoeting met gekwetste kinderen die enerzijds te weinig zorg en anderzijds te veel intrusie meemaakten, worden toegelaten in hun binnenwereld, is dat een teken van een groot vertrouwen. Hun binnenwereld is destructief gekleurd, zoals Nicole Vliegen aangaf, door het ervaren tekort en intrusie, die als agressief beleefd worden. In therapie worden we dan geconfronteerd met de vraag hoe we hie