Object — Over Elle, een film van Paul Verhoeven

« Je suis a un moment dans ma vie où je ne vais pas très bien, où je me sens perdue. Alors vous devez y tenir compte. Si je n'ai pas été aussi claire que j'aurais dû être, je le regrette infiniment, Patrick, mais tenez-en compte. On ferait parfois n'importe quoi pour se sentir juste un peu mieux, vous savez ».1

Het doek blijft zwart. Er is alleen het geluid van brekend glas, geschreeuw, gekreun. Plots, abrupt, staar je in de ogen van een kat. Pas dan zie je wat zij ziet: een vrouw ligt verkrampt op het parket; de gemaskerde man die haar net heeft verkracht, richt zich op, fatsoeneert trui en broek, en verlaat de plaats van het delict via de deur waarlangs hij kennelijk is binnengekomen. Zo opent Elle van Paul Verhoeven , de verfilming van Oh …, een roman van de Franse auteur van Armeense afkomst Philippe Djian (2012).

De afstandelijke, passieve blik waarmee de kat het vergrijp aanschouwt, staat in zekere zin voor het thema van de hele film: de onbegrijpelijk afstandelijke houding waarmee de vrouw (Michèle Leblanc, meesterlijk vertolkt door Isabelle Huppert) tegen haar verkrachting aankijkt. De kijker krijgt het meteen op zijn bord: Waarom doet ze geen aangifte bij de politie? Waarom licht ze haar directe kring zo laat in? Waarom slaat ze alle raadgevingen van hun kant in de wind? Dat ze niet geneigd is naar de politie te stappen krijgt al snel zijn context. « Politie » resoneert met een pijnlijk jeugdtrauma. Ze was tien toen haar vader op een dag, voorzien van een hakmes, alle huizen in de buurt binnenviel en er al wat levend was koelbloedig afslachtte. Resultaat: 27 lijken. Daarna had vader, met haar hulp, de hele inboedel het ouderlijk huis uitgesleept en in brand gestoken. Een foto van haar in de tuin, ontredderd en met amper een schamel nachthemdje aan, verscheen in de krant en op tv, en staat sindsdien, samen met de foto van de « slachter van Nantes », gegrift in het collectieve geheugen van Frankrijk.

Het speelt Michèle tot nu toe parten. Net als h