On body and soul — Een film over vleselijke lusten in een slachthuis

Terwijl het sneeuwt, lopen er twee herten door het bos, een mannetje met groot gewei en een wijfje. Vanaf het begin is duidelijk dat ze bij elkaar horen. Het ene moment buigt het mannetje met zijn hals over de rug van de hinde, het andere moment is er meer afstand en kijken ze verschrikt om zich heen. Het is koud, het hert snuift en takjes knarsen onder zijn hoeven. De warmte van hun twee grote lijven, het geluid van hun asem en het fijne ritselen vormen direct de sensorische ervaring die deze film onder andere teweegbrengt.

Van het bos verplaatst de camera zich naar een abattoir, waar het personeel ogenschijnlijk kalm en routineus het werk verricht: het slachten van koeien. Het bloed op laarzen, schorten en tegels wordt dag in dag uit met water weggespoten. Tijdens de pauzes in de kantine en op de binnenplaats is de sfeer broeierig. De financieel directeur Endre, een man met een lamme arm, laat de zon eens goed op zijn gezicht schijnen. Hij lijkt wat krachteloos door het leven te gaan, totdat er op een dag ter vervanging van een zwangere collega een nieuwe medewerker kwaliteitscontrole aantreedt: Maria maakt een zonderlinge indruk met haar mechanische tred, starende blik en een voorkeur om alleen te eten of in het donker van een koelruimte haar data te analyseren. Het vlees krijgt predikaat B van haar, tot ontzetting van Endre. Desgevraagd legt Maria hem uit dat er twee tot drie millimeter te veel vet aan het vlees zit en dat ze de regels exact volgt. « Je bent wel een pietje-precies », brengt Endre uit, wiens ergernis snel plaats maakt voor fascinatie. Thuis speelt Maria de interactie met Endre na met een peper-en-zoutstelletje, elke zin woordelijk herhaald. Haar huis oogt kaal, ontdaan van elke franje. Het voedsel op haar bord heeft ze nauw afgemeten en de vissticks in een waaier met precisie om de aardappelpuree heen gelegd.

Dan wordt Endres rust opnieuw verstoord als hij kennismaakt met een nieuwe slachter, een gespierde man, die vertelt dat hij in feite te veel