Vluchten kan niet meer

Op 2 maart jl. heb ik met veel plezier de musical over het leven van Annie M.G. Schmidt, Was getekend Annie M.G., bijgewoond in het Zuiderstrand Theater in Den Haag. Als groot fan van Annie M.G. en als lezer van de uitgebreide biografie, geschreven door Annejet van Zijl, dacht ik wel te kunnen raden wat er aan bod zou komen, want welke nieuwe aspecten kunnen er nog worden toegevoegd aan het verhaal over een vrouw die al op zo veel manieren is besproken? Is het nog mogelijk om origineel te zijn? Of hoeft dat helemaal niet? Met dit soort vragen in mijn achterhoofd wachtte ik vol spanning af. Voor wie graag de verschillende liedjes uit het rijke repertoire van Annie wil beluisteren, is er veel te beleven. Voor bezoekers die vinden dat musicals doorgaans te weinig diepgang hebben, zal deze voorstelling een aangename verrassing zijn: er is sprake van scherpe en puntige dialogen, waarbij Annie (gespeeld door Simone Kleinsma) vaak laat zien dat ze een echte taalvirtuoos is. De spanning is soms om te snijden, maar wordt behendig doorbroken door vrolijke dansers, zangers en zangeressen, die demonstreren dat Annie het « lelijke » handig onderbrengt in een wereld vol glans en glitter (zoals ook naar voren komt in een liedje uit een van haar musicals, Foxtrot). De spanning tussen het zware en het luchtige wordt duidelijk door de dialogen die Annie heeft met haar zoon (Flip van Duijn, gespeeld door William Spaaij). Familierelaties en hechtingsproblematiek krijgen zo een speciale invulling en de vormgeving als musical opent vensters naar onverwachte oplossingen. De toon wordt bij de eerste scène al gezet: een jeugdig uitziende man met bril (Flip) loopt heen en weer op zolder. « Zoek je iets? », vraagt zijn moeder, die een sigaretje rookt, terwijl ze op een schommelstoel zit. « Wat doe jij hier? », vraagt de man. « Je was toch dood? » « Ben ik ook ». Vervolgens gaat de dialoog verder alsof het de normaalste zaak van de wereld is dat Annie daar zit en dat ze dit gesprek voeren. Ze