Intervisie

In Van Dales Groot Woordenboek der Nederlandse Taal (editie ) wordt intervisie omschreven als « overleg tussen collega's die niet direct samenwerken ». Dit is anders dan supervisie, waarbij één persoon de leiding heeft. Met de groeiende institutionalisering van de analytische beweging en het ontstaan van opleidingsmodellen is supervisie één van de drie pijlers geworden van de psychoanalytische opleiding. Supervisie kreeg (te) vaak de functie van het bewaren van de integriteit en de interne coherentie van de psychoanalyse en het doorgeven hiervan aan de volgende generatie. In supervisie is er een aspect van controle, namelijk het publiek beschermen tegen de gevolgen van slechte behandeling.

Wordt het professioneel functioneren beter door supervisie? Niet altijd! Conservatisme en dogmatisme zijn de mogelijke valkuilen: onderwerpt men zich immers niet aan de visie van een oudere collega? Supervisie kan ook de eigen therapie niet vervangen. Soms wordt supervisie gevraagd omwille van terugkerende problemen op het werk die wijzen op een blinde vlek, waarvoor een therapie juist meer aangewezen is. Supervisie is ingebed in een relatie die evaluatief van aard is, procesmatig verloopt en gericht is op welbepaalde doelen: het verbeteren van het professioneel functioneren, het monitoren van de kwaliteit, het controleren of iemand geschikt is voor het specifieke beroep. Supervisie is geen eenmalige ontmoeting, maar ingebed in een relatie. Wanneer een collega eenmalig het advies inwint van een andere collega, spreken we van een « consult ». Vanuit analytisch oogpunt heeft Bolognini (2006) hierover een interessant artikel beschreven.

In dit nummer komt intervisie ruimschoots aan bod. De redactie kreeg positieve reacties op de nieuwe rubriek De therapeut aan het werk. Blijkbaar leeft er een nood bij therapeuten om ervaringen vanuit de dagelijkse praktijk te delen met collega's. Conny Van de Repe is na jaren praktijk de opleiding psychoanalytische therapie begonnen en presenteert enke