You do not currently have permission to view the full text for this document. Please sign in to an account with an active subscription or contact support.
Eens kijken of dit echt is,Eens kijken of dit echt is,Eens kijken of dit echt is,Dit leven van me
Aan de hand van twee verkorte sessies psychoanalytische psychotherapie wil ik illustreren hoe een enactment in de eerste fase van een therapie hersteld kon worden nadat ik meer voeling kreeg met de gevoelens rondom schaamte middels een droom. Dit was een eerste aanzet om schaamte bespreekbaar te maken.
Nora is een achtentwintigjarige, gehuwde operatieassistente, zonder kinderen. Ze meldt zich aan met al jaren bestaande angst- en depressieklachten en kan slechts enkele uren per week werken. Uit de intake komt een verleden van vroegkinderlijke verwaarlozing en later misbruik door een vriend naar voren. Eerdere behandelingen zijn afgesloten met wisselend resultaat en tijdens het intakegesprek zegt ze dat deze therapie haar laatste hoop is. Haar blik is afgewend en ze huilt voor het eerst sinds lange tijd. Na het gesprek ben ik vermoeid en voel me enigszins beklemd. Ik merk op dat ik geneigd ben om behoedzaam met haar om te gaan.
Bij binnenkomst geeft ze me een stevige hand en kijkt me indringend aan. Haar stoel schuift ze naar voren zodat ze recht voor mij zit. Het lijkt alsof ze zich voorgenomen heeft om zich deze sessie stevig neer te zetten.
N: Gisteren ben ik bij de huisarts geweest. Ik heb vertrouwen in haar maar ben tegelijkertijd doodsbang om niet serieus te worden genomen. Hoewel ze mij nooit de indruk geeft mij een zeur te vinden, is dat wel wat ik voel. Het is moeilijk voor mij om te geloven dat mensen mij serieus nemen.
T: Ik kan me voorstellen dat dit een naar gevoel is, het gevoel niet serieus te worden genomen.
N: Mijn moeder kon vroeger het ene moment heel begripvol zijn en het andere moment kon ze me plots uitlachen. Ik herinner me dat ik dan in een keihard dal schoot. Ik voelde me vernederd, zeker omdat mijn broers dan vaak mee begonnen te lachen.