You do not currently have permission to view the full text for this document. Please sign in to an account with an active subscription or contact support.
Fascinatie en vervreemding, dat zijn de eerste woorden die bij me opkomen als ik terugdenk aan dit Londense congres. De imposante locatie aan het prachtige Regency Park, het Britse gevoel voor ceremonie, maar vooral het hoge inhoudelijke niveau van de sprekers en de collega's in het publiek hebben een aantrekkende werking. Wat een indrukwekkende ervaring, wat valt hier veel te leren! Op deze plek wil ik wel zijn. Op andere momenten waan ik me een alien die vol verbazing om zich heen kijkt, licht verdwaasd, zich afvragend « waar ben ik in vredesnaam beland? ».
Ik registreer met enige verbazing dat termen als « borderlineorganisatie », « mentaliseren » of the not knowing stance hier niet gebezigd worden. Voor mij minder vertrouwde, des te intrigerender concepten zoals the negative projection, the dead mother en the primal scene horen duidelijk wél bij het gemeenschappelijke jargon. Het duizelt me … ik wend me, enigszins ontmoedigd, inwendig af. Er valt nog zó veel te leren. Het besef dat deze « overspoeling » van mijn mind gepaard gaat met een lichamelijke ervaring van duizeling, brengt me bij het thema van dit congres, de link tussen bodily en mental experiences. Zoals gespreksleidster Alessandra Lemma toelicht, beschouwen we binnen het psychoanalytische denkkader een gezonde ontwikkeling als lopend van body naar mind. Van rudimentaire somatische ervaringen in de prilste babytijd, naar affects, naar mentale representaties als volwassene. We gebruiken de psychoanalyse om via de mind, waar nodig, weer terug te komen bij preverbale lichamelijke ervaringen en nieuwe, passende representaties te laten ontstaan.
Eerste spreker Donald Campbell beschrijft zo'n proces in de behandeling van vijftienjarige Stan, die bij aanvang van de therapie zijn lichaam inzette om zich te beschermen tegen mentale pijn, door een leeftijdgenoot, nadat deze krenkende opmerkingen maakte, met een hamer op het hoofd te slaan. Gedurende de behandeling lijkt er een ontwikkeling plaats te vinden waarbij