You do not currently have permission to view the full text for this document. Please sign in to an account with an active subscription or contact support.
« Wat hebt u gedaan om eerdere therapieën te ondermijnen, al dan niet bewust? ». In de TFP-opleiding (transference focused psychotherapy) leerde ik in de contractfase deze weinig sympathieke vraag aan de patiënt te stellen. De eerste keren dat ik dat deed, kwam het er nogal benepen uit. Ik wist dat ik de kans liep meteen in een negatieve overdrachtsconstellatie terecht te komen en ik was er niet zo zeker van of ik die wel zou kunnen hanteren. Een bijdehante patiënte zou me zomaar de volgende tegenvraag voor de voeten geworpen kunnen hebben: « En hoe heeft ú in eerdere therapieën de genezing van uw patiënt in de weg gestaan? ». Precies deze ongemakkelijke vragen werden op de studiedag aan de orde gesteld: « Hoe kunnen patiënt en therapeut (vaak onbedoeld en onbewust) verandering saboteren? ». De eerste sprekers belichtten dit met name vanuit de dynamiek van de patiënt terwijl de laatste sprekers ingingen op de bijdrage van de therapeut aan stagnerende processen in een therapie. Dagvoorzitter Frans Schalkwijk bracht een samenhangend kader aan met zijn eerste en laatste lezing. Tijdens de dag werden op drie momenten illustratieve filmfragmenten vertoond, die ingeleid werden door Harold van Megen (oprichter van de Stichting Psychiatrie en Film).
Na de psychoanalytisch georiënteerde inleiding van Schalkwijk, kwam Ger Keijsers met een cognitief-gedragstherapeutisch perspectief op motivatieproblemen bij patiënten. In hoog tempo besprak hij motivatietechnieken in « standaard » cognitief-gedragstherapeutische behandelingen en in situaties waar sprake was van patiënten met een « lastige » interactiestijl. Er was overeenstemming tussen Keijsers en de andere sprekers over de noodzaak van aandacht voor impliciete of geautomatiseerde processen in therapie om te kunnen komen tot verandering. Een groot verschil was de weg waarlangs men dacht dit te kunnen bereiken.
Nelleke Nicolai gaf het publiek pittige kost te verteren. Ze besprak een « niet slecht lopende psychotherapie » waar plo