You do not currently have permission to view the full text for this document. Please sign in to an account with an active subscription or contact support.
Joan Haliburn, opgeleid als psychiater en psychotherapeut, is consulterend psychiater voor kinderen, adolescenten en gezinnen. Zij werkt in eigen praktijk, als senior docent bij de universiteit van Sydney en bij de afdeling complex trauma van het Westmead ziekenhuis. Bovendien is zij opleider en bestuurslid van de International society of trauma and dissociation.
Het boek beschrijft de short-term dynamic interpersonal psychotherapy (STDIP) en de brede keur aan toepassingen. Zo wordt STDIP in een psychiatrische en psychotherapeutische setting gebruikt bij patiënten die lijden onder angst en depressieve klachten, worstelen met persoonlijkheidsproblematiek en bij patiënten die in een crisis zijn geraakt. In het ziekenhuis is STDIP mogelijk bij patiënten die geconfronteerd worden met een ingrijpende medische diagnose. STDIP wordt ingezet bij volwassenen, adolescenten, en bij ernstige problemen in de ouder-kindrelatie.
STDIP, een kortdurende integratieve therapievorm (maximaal twintig zittingen), heeft de psychodynamische theorie als basis. Deze is aangevuld met kennis vanuit de ontwikkelings- en traumatheorie, de affecttheorie, de interpersoonlijke theorie, de gehechtheidstheorie en de geheugen- en linguïstische theorie. Haliburn benadrukt de invloed van vroege traumatisering op de problematiek van de patiënt. Zo vat zij weerstand op als een uiting van angst voor hertraumatisering en gebruikt zij geen confronterende technieken om hertraumatisering te voorkomen. STDIP is sterk beïnvloed door het Conversational Model (CM) dat in de jaren zestig in Engeland ontwikkeld werd en later in Sydney werd uitgebouwd. CM gaat ervan uit dat de zelfproblematiek van de patiënt tot uiting komt in de wijze waarop hij vorm geeft aan het gesprek (conversation) met de ander. Durft hij zich te laten zien, ruimte in te nemen en heeft hij het gevoel invloed te hebben op de ander? Of mist hij zeggenschap in het contact, vermijdt hij eerstepersoonsuitingen en stelt hij vooral vragen aan het begin