Verbroken verbinding

Enkele jaren geleden ontmoette ik mevrouw V., niet lang nadat zij was teruggekeerd uit het Verre Oosten. Ze had daar samengewoond met een mannelijke partner, met wie de relatie was verbroken. Een medicus in haar familie verwees haar naar mij vanwege haar negatieve zelfbeeld. Bij de eerste ontmoeting, kort voor haar dertigste verjaardag, zag ik een aantrekkelijke vrouw die een jonge en tevens zelfbewuste indruk maakte. Ze sprak op een open, bijna naïeve manier, waarbij tegelijkertijd haar gereserveerdheid voelbaar werd. In deze therapie wilde ze onderzoeken wat er in haar relaties gebeurde, met name waarom ze niet deed wat ze zelf wilde, maar zich onderwierp aan wat ze zag als de wensen en (seksuele) eisen van haar partner. Ze koesterde de wens op de schouder van een alfaman te zitten en op te gaan in zijn leven. In het verleden was zij in cognitieve gedragstherapie geweest voor angstklachten, die voor de aanvang van onze behandeling waren verdwenen.

Als jongste van drie kinderen was mevrouw V. opgegroeid in het buitenland in een als warm ervaren gezin. Ze vroeg veelal vader, die ze beschreef als autoritair maar lief, om advies. Moeder werd beschreven als kinderlijk maar zorgzaam. Ze was altijd bang geweest in het donker en gedurende haar adolescentie was er sprake van een diffuus emotioneel tumult, dat onder meer tot uiting kwam in het zich opgesloten voelen in woede en suïcidale gedachten.

In haar hoge administratieve functie in de sportwereld had ze weinig moeite om keuzes te maken. Toen ze voor het eerst binnenkwam in de grote organisatie waar ze werkte, kwam de gedachte op dat ze er directeur zou worden.

Gezien het langdurige, pervasieve karakter van de klachten, de leeftijd en het verlangen om een liefdevolle moeder te worden voor haar toekomstige kind, besprak ik niet lang na de eerste ontmoeting met mevrouw V. de noodzaak van een intensieve behandeling. Hoewel ze hiermee instemde en op mijn suggestie plaatsnam op de bank, dacht ze dat een frequentie van tweemaal