Mevrouw V. — verbroken of geen verbinding?

De inleiding van het stuk van Marly Horsch doet denken aan het begin van een roman. Een ontmoeting met een jonge vrouw die net terug is uit het Verre Oosten, nadat de relatie met haar partner was verbroken. Het roept bij mij nieuwsgierigheid op, het klinkt exotisch en avontuurlijk. De therapie vond enkele jaren geleden plaats en is Marly kennelijk bijgebleven. Na eerste lezing van de therapieverslagen werd ik het meest getroffen door het thema in de titel: verbinding. Ik voelde weinig verbinding met het beschrevene. Ik raakte op een gegeven moment zelfs in de war over de titel, en realiseerde me dat ik er ongemerkt « geen verbinding » van had gemaakt, in plaats van « verbroken verbinding ».

Ik wist me niet goed raad met deze casus, en merkte dat ik ook de verbinding met mezelf kwijt was. Ik vroeg me af of de « verbroken verbinding » alleen in dit stukje van de therapie gebeurde, of dat het de grote lijn in de behandeling is geweest. Om beter te begrijpen wat er in deze sessies gebeurde, voelde ik de behoefte bij verschillende theorieën te rade te gaan. Ik dacht bijvoorbeeld aan de theorie van Melanie Klein, omdat de interpretaties gingen over agressie en afgunst, en aan Stern, met zijn moments of meeting, die meer licht op deze interventies zouden kunnen werpen. Ook ging ik te rade bij een aantal collega's, omdat ik benieuwd was naar hun reacties, waardoor ik die van mezelf misschien beter kon begrijpen. Nadat ik de eerste versie van mijn commentaar had ingestuurd, gaf de reactie van de redactie mij weer enig houvast. Daarna heb ik deze eerste versie ingebracht in de net gestarte schrijversgroep van de nvpp en NPaV. Dit inspireerde mij om vol goede moed verder te gaan. Het idee achter deze rubriek in het Tijdschrift, om gezamenlijk na te denken over wat er gebeurt in onze spreekkamers, heeft dus al uitgebreid gestalte gekregen in mijn schrijfproces. Als gevolg van deze uitwisselingen ging ik mij afvragen of hier sprake was van parallelproces. Is Marly ook de verbindi