You do not currently have permission to view the full text for this document. Please sign in to an account with an active subscription or contact support.
Dit boek van Mark Kinet uit de reeks Psychoanalytisch Actueel was bedoeld als jubileumnummer. Het boek vat ik op als bestaande uit twee samenhangende delen. In het eerste deel formuleert Kinet 7 premissen: integratie, onbewuste, relatie, mentalisatie, interpretatie, emancipatie en realisme. Bij Kinet lijkt het hierbij te gaan om «dragende» elementen die hij als noodzakelijk en essentieel beschouwt binnen zijn therapeutische praktijk. Belerend is hij overigens niet en hij spreekt van «een» psychotherapeutische praktijk.
In het tweede gedeelte portretteert Kinet 77 patiënten en hun levensverhaal. Hij vertelt met verve, lardeert her en der zijn verhalen met anderstalige details, anekdotes en verwijzingen naar kunst en films, zonder hierbij afbreuk te doen aan de ernst en het traumatische. Sommige verhalen hebben titels meegekregen die boekdelen spreken of die vooraf al associaties oproepen bij de lezer. Bijvoorbeeld «Jack the (D)Ripper» of «Tom & Jerry». Andere titels klinken in eerste instantie banaal of weinigzeggend, totdat men kennisneemt van het verhaal. Wat in elk geval duidelijk naar voren komt uit deze portretten is dat psychotherapeutische processen zeker niet lineair, geordend of een ideaaltypisch patroon volgen. Sam, uit het verhaal «Van hoer tot madonna», breekt de therapie meerdere keren af om later weer aan te kloppen. Mario, uit het verhaal «Jack the (D)Ripper» verhuist naar Italië, maar krijgt ruimte om online contact te houden met de therapeut en op consultatie te komen bij een bezoek aan België. Binnen het therapeutisch kader van Kinet kan hiervoor ruimte worden gemaakt. Het realisme van de dagelijkse praktijk primeert hiermee op het romantisch idealisme, zoals Kinet overigens zelf stelt. Dit realisme maakt zijn portretten ijzersterk en herkenbaar. Ze stellen ons ook gerust. Patiënten kiezen soms het therapeutisch hazenpad. Waarom zouden ze daarna niet weer bij de therapeut mogen aankloppen? Een therapie is niet enkel geslaagd als de patiënt een fraaie