You do not currently have permission to view the full text for this document. Please sign in to an account with an active subscription or contact support.
In de bundel Oog om oog — Psychoanalyse en tv-series, verschenen in de reeks Psychoanalyse en Cultuur, bijt redacteur Verstraten zelf het spits af met een toegankelijk overzicht van typen series (aan de hand van Umberto Eco). De eerste serie die in mijn eigen binnenwereld een grote rol heeft gespeeld, Floris, is te herkennen als «loop-serie »: de personages, ridder Floris en zijn vriend Sindala, blijven onveranderd, iedere aflevering start vanuit dezelfde uitgangspositie en er is nauwelijks een « oplopende, psychologische curve » over de luttele twaalf afleveringen die series toen nog besloegen. Een ander type serie is de saga, waarbij de personages ook niet veel ontwikkeling doormaken, maar iedere aflevering met een cliffhanger eindigt (bijvoorbeeld Dallas). De series kenmerken zich in beide gevallen door « een neiging tot herhaalbaarheid ». De kijker van een politieserie als Derrick bijvoorbeeld weet dat « de dader vaak degene is die het minst verdacht leek ».
Maar zo simpel ligt het niet meer in hedendaagse series, is de eerste hoofdlijn in het boek. De kijker is veel meer een puzzelaar geworden in een mind game, die het niet louter moet hebben van het opmerken van een cruciaal detail, maar door goed opletten (en geholpen door discussies op internetfora) doorgrondt welk spel er met het brein van de hoofdpersoon en van hemzelf als kijker gespeeld wordt. Verstraten geeft een tendens aan die rond 1990 zijn beslag kreeg, namelijk de combinatie van terugkerende herkenbare elementen met een toenemende