You do not currently have permission to view the full text for this document. Please sign in to an account with an active subscription or contact support.
Als onderzoeker naar de geschiedenis van psychoanalyse en homoseksualiteit was ik erg blij om door Marco Posadas, voorzitter van de Gender en Diversiteitscommissie (GSDC) van de ipa uitgenodigd te worden om deel te nemen aan de studiedag met als titel: «Contemporary Psychoanalytic Perspectives in Gender Diversity and Sexualities».
De presentaties tijdens het congres waren diepgaand, rijk aan context en complex. Tijdens het eerste blok bood Dana Amir een nieuwe mogelijkheid om over gender na te denken met behulp van het filosofische concept «rhizome» van Deleuze en Guattari: naast het lineaire model van oedipale genderontwikkeling, stelt zij een niet-lineaire «rhizomatic» component in genderontwikkeling voor, die neigt naar uitbreiding en veelheid in plaats van naar verfijning en reductie. Volgens de auteur is de interactie tussen beide componenten iets wat oneindige geslachtsvariaties mogelijk maakt. Bovendien laat het subjecten toe die zichzelf omvormen tot «subjecten van geslacht» in plaats van «objecten van geslacht». Vervolgens ontwikkelde Adrienne Harris complexe associaties tussen gender, etniciteit en sociale klasse. Ten slotte nodigde Leticia Glocer ons uit om te erkennen dat de hedendaagse tijd ons aanspoort om bepaalde goed gevestigde psychoanalytische concepten, zoals het oedipus-castratiecomplex, te heroverwegen, die een obstakel kunnen zijn voor klinisch werk.
Echter, er was naar mijn mening ook iets bijzonders aan deze studiedag, wat uitsteeg boven de inhoud van de presentaties. Deze studiedag bleek namelijk veelbetekenend te zijn voor veel aanwezigen. Om het in de woorden van een van de organisatoren te zeggen: «Het heeft ons 108 jaar gekost om een commissie als deze op te richten binnen de ipa. En dit is de eerste studiedag die wij [hierover] organiseren». Met name de woorden «ons» en «wij» in deze uitspraak bleven in mijn hoofd rondzingen, want wie zijn die «ons» en «wij»?
Het is nooit gemakkelijk om fouten toe te geven, en toch is het gezond om dat we