You do not currently have permission to view the full text for this document. Please sign in to an account with an active subscription or contact support.
De kracht van het boek Who's behind the couch? schuilt hem in zijn eenvoud: Hoe denkt de psychoanalyticus over wat hij doet?
Robert Winer en Kerry Malawista verzamelden zeventien openhartige en ontwapenende gesprekken met psychoanalytici vanuit de hele wereld en met diverse theoretische oriëntaties. We krijgen een bevoorrechte inkijk in het voelen en denken van de psychoanalyticus: Welke levensweg heeft hen tot de keuze voor psychoanalyse gebracht? Hoe ervaarden ze hun eigen analyse(s)? Hoe raakt het werk hen persoonlijk? Welke moeilijke situaties en dilemma's kwamen ze tegen? In dit boek is «de theorie» ondergeschikt aan de intieme verhalen over het privilege én de pijn om psychoanalytisch werk te doen. Deze recensie kan niet meer zijn dan een bloemlezing van enkele aansprekende fragmenten. Als eerste auteur getuigt Stefano Bolognini over de gedeelde ervaring van een analytische kuur. Elke analyse is ook een zelfanalyse voor de psychoanalyticus, hij verandert immers ook door te luisteren. Het interpreteren van de overdrachtsrelatie beschouwt Bolognini als een basistaak, echter met mate. Tijdens de kuur ontwikkelen zich vaak relaties buiten de analyse die een equivalent zijn voor deze met de analyticus. Deze betrekkingen moeten kunnen groeien in een ruimte van niet-geïnterpreteerde ervaring. Ze bieden een soort continuïteit om ervaringen van binnen de analyse te gebruiken buiten de spreekkamer. Deze alternerende beweging tussen werken in en met de overdracht wordt gedeeld door bijna alle analytici, elk met hun eigen accenten.
Er wordt openlijk gesproken over de liefde ten aanzien van de analysanten, ervaren als noodzakelijk om te kunnen denken, dromen en voelen met de patiënt. Al wordt dit niet geïdealiseerd, patiënten kunnen immers sterke negatieve tegenoverdrachtgevoelens of hevige angst teweegbrengen. Zo vertelt Jane Kite hoe ze twee jaar lang een pistool van een patiënt in haar bureau bewaarde. Donald Moss moest een patiënt vragen om hem niet te slaan toen deze