You do not currently have permission to view the full text for this document. Please sign in to an account with an active subscription or contact support.
Afgelopen herfst organiseerde de Belgische Vereniging voor Psychoanalyse haar reeds zevende open studiedag. Na auteurs als Bion, Winnicott en Green, viel deze keer de eer te beurt aan het oeuvre van Joyce McDougall (1920-2011), psychoanalytica van de Société Psychanalytique de Paris. Het rijkgevulde programma — met in de voormiddag vier bijdragen van vier vrouwen en in de namiddag een waaier van ateliers die elk verschillende concepten vanuit het werk van McDougall verder verdiepen — en een thema dat velen onder ons warm doet lopen, bracht veel volk op de been, allemaal vroeg uit de veren geschud, en vanuit verschillende windhoeken richting auditorium van Kortenberg gedreven. De voorzitster van de Vereniging, Christine Franckx, opent de dag met een korte schets van het eigene van het werk van McDougall en legt enkele klemtonen die ons onmiddellijk in contact laten komen met het levendige en frisse karakter van deze stoutmoedige analytica. McDougall was een vrouw met lef die zich niet liet opsluiten in een theoretisch kader en met haar geweldige intelligentie en open vizier een geheel eigen klinische methode ontwikkelde. Accenten als vlottende aandacht, en het open en met vertrouwen tegemoet treden van de psyche wekken mijn nieuwsgierigheid, alsook het belang van het intieme theater van de analyticus zelf. «Elke analyse is een avonturentocht», volgens McDougall, zoals ook deze studiedag er één belooft te worden. In de eerste bijdrage trekt Francoise Labbé (kinderpsychiater) ons onmiddellijk mee in de duistere en wervelende onderwereld van een kuur met een psychotische jongen. Sammy was 9,5 toen hij door McDougall gedurende tien maanden behandeld werd in een analyse van vijf keer per week. Het verslag van de behandeling van Sammy is de eerstvolgende beschreven casus van een kinderanalyse na Kleine Hans en kent een complexe redactionele geschiedenis in de historische jaren 1950 waarbij McDougall Londen met Melanie Klein en Anna Freud achter zich laat en verruilt voor e