You do not currently have permission to view the full text for this document. Please sign in to an account with an active subscription or contact support.
Mijn hart sprong blij verrast op bij het lezen van Pieter Niers' artikel Bion lezen, dat een combinatie is van een samenvatting en een commentaar op Reading Bion, het besproken boek van Rudi Vermote. Zoveel herkenning was nauwelijks te bevatten. Ik had weleens wat van Bion gelezen, maar vond het altijd wat te mathematisch, te abstract en te schematisch en dan legde ik de lectuur terzijde. Na het lezen van Niers' artikel zal daar verandering in komen, nu er voor mij « vlees op de botten » is gekomen. Bions gedachtegoed is voor mij gaan leven en er begint zich een zeker begrip af te tekenen aan een tot dusver vrij lege horizon. De mens wil de waarheid kennen. Hij zoekt en denkt haar gevonden te hebben en merkt dat hij toch niet goed heeft gezocht en gaat vervolgens verder met zoeken. Na eindeloze omzwervingen besluit hij niet meer op zoek te gaan. Hij stelt zich tevreden met het verwijlen bij het pure zijn. Hij heeft de waarheid gevonden. Hij heeft er geen weet van, maar het zoeken is gestopt. Dat is waar de mysticus Meester Eckhart ons op wijst en waarvan Bion ons de weg uitstippelt. De weg van Bion is hobbelig en onverwacht misleidend. Toch houdt hij koers en bereikt zijn bestemming. Pieter Niers' bespreking van het boek van Vermote over Bion laat duidelijk zien wat het parcours van Bion is door het te verbinden met een tekst van Meester Eckhart. Bion lijkt ons te zeggen dat men als analyticus de gebaande paden moet verlaten om verrast te worden door een wonderlijke ontmoeting of een nieuw perspectief. Daarvoor is onbevangenheid nodig en dien je het keurslijf af te leggen dat anderen aan ons opdringen. Des te dichter kun je komen bij het zijn van de analysant.
Het is de vraag of het verrassende inzicht dat Bion beoogt vergelijkbaar is met de mystieke ervaring. Wij kennen allemaal wel een « eurekamoment » in het contact met patiënten, maar heel vaak blijkt het achteraf toch het resultaat te zijn van onze vooringenomenheid die helemaal niet past bij de beleving waarin