You do not currently have permission to view the full text for this document. Please sign in to an account with an active subscription or contact support.
Na vele jaren nemen het Tijdschrift en zijn lezers afscheid van Marc Hebbrecht. Sinds 2014 was Marc hoofdredacteur, maar al vanaf het begin van deze eeuw is hij bij het Tijdschrift betrokken geweest als boekenredacteur, plaatsvervangend hoofdredacteur en als lid van het stichtingsbestuur, taken die hij met veel inzet, toewijding en kennis van zaken heeft vervuld. In de redactie hebben we hem leren kennen als een bedachtzaam leider die op onnadrukkelijke wijze en vanuit een natuurlijk gezag divergenties en mogelijke controverses wist te overbruggen. Marc toonde zich een verbinder met respect voor ieders «eigenaardigheden». Hij heeft zo een redactieteam gesmeed waarin verschillen aanwezig konden zijn en waarin er tegelijk een prettige en soepele samenwerking bestaat. Marc is een «homo universalis», die uiteenlopende vaardigheden in zich verenigt, waarbij hij (ook letterlijk) grenzen overstijgt, zoals in zijn grote rol bij de opzet en verdere ontwikkeling van de succesvolle Summer University Psychoanalyse in Amsterdam.
Naast zijn kwaliteiten als (hoofd)redacteur, organisator en bestuurder is hij ook een belangrijk auteur. Hij heeft in diverse tijdschriften over uiteenlopende onderwerpen gepubliceerd. Het bekendst is hij ongetwijfeld vanwege zijn expertise op het gebied van dromen, waarover hij vele artikelen, hoofdstukken en een monografie schreef (Hebbrecht 2010) die nog altijd het standaardwerk is voor wie zich in dit onderwerp wil verdiepen.
Marc is als geen ander in staat om een onderwerp vanuit diverse invalshoeken doorheen de tijd te aanschouwen, de opvattingen van andere auteurs te verhelderen en bovenal er eigen originele gedachten aan toe te voegen. Hij is daarmee een on-eigentijdse, maar ook contemporaine auteur. Contemporaniteit is een bijzondere verhouding tot het heden, die bestaat uit het tegelijk vasthouden aan en afstand houden tot, en die noodzakelijk is om de eigen tijd te kunnen doorzien (Agamben 2011). Ook is hij niet bevreesd aan de hand van eigen ca