Het hondbewuste

Sinds enkele jaren hebben we een zwarte labrador in huis. Zijn naam is Bruce. Niet van Springsteen, Lee of Willis, maar van Almighty. Hij komt uit een nest van elf. We gingen hem de eerste weken al bezoeken. Zijn moeder at amper iets. Ze draaide geheel zelfopofferende dag- en nachtdienst om beurtelings de helft van haar kroost te bedienen. Ze kon geen pap meer zeggen. Ik weet niet waarom we uitgerekend Bruce verkozen. Volgens de fokker was hij de rustigste van het nest. Dan vragen we ons wel af hoe de andere pappenheimers zijn geëvolueerd … Bruce heeft alleszins een indrukwekkende stamboom binnen de werklijn. Zijn vader is nog kampioen van Engeland geweest. We zagen een foto waarop hij met gestrekte staart naar een punt achter de horizon kijkt als stond hij aan de kust van Newfoundland. Ondertussen ontpopt een broer zich als gewaardeerde redder in de Zwitserse Alpen. Daarom heeft mijn echtgenote een rode lederen halsband met witte kruisjes voor Bruce gekocht. Hij ziet er op die manier super betrouwbaar uit. Quod non, trouwens. We vinden Bruce natuurlijk de liefste en mooiste hond van de wereld. Hij is aerodynamisch als een glanzende kogel. Nu eens zwarte engel, dan weer zwarte duivel, is hij vooral onze eeuwige baby. Ons leven raakte allengs helemaal rond zijn natjes en droogjes georganiseerd. Zijn passief vocabularium is inmiddels uitgegroeid tot een vijftigtal termen. Hij maalt niet om semantiek en grammatica, maar hij herkent meteen het motherese van klanken, toon en timbre. Men zegt wel dat veel honden op hun baasje lijken. Hij zou net als onze auto een stuk van ons zelf weerspiegelen of hij zou net als een kind het narcisme van de ouders erven. Bruce is ons geliefde tot geïdealiseerde alter ego. Daarnaast is hij onvoorwaardelijk in zijn liefde en positieve acceptatie. Hij begrijpt ons zonder dat er woorden aan vuilgemaakt hoeven te worden en weet er zich met louter lichaamstaal op af te stemmen. Hij heeft iets van de algoede moeder die ons alles geeft en alles