Pygmalion

Bernard is de middelste van drie broers. Vader heeft een militaristische instelling en hamert op discipline. In moeders ogen voelde hij zich amper gezien. Zijn jongensdroom gevechtspiloot te worden werd door haar ooit botweg de grond in geboord. Deze herinnering is prototypisch. Ze staat model voor talloze voorbeelden van kwetsende spiegeling die hem van harentwege te beurt vielen. Van kindsbeen af is hij een einzelgänger. In de loop van zijn psychotherapie kwam het beeld van een Un-Lucky Luke op de proppen: a poor, lonesome cowboy a long way from home.

Bernard maakt inderdaad vele verre reizen, maar is paradoxaal op zoek naar een moederland, een plaats waar hij thuis kan komen. In zijn gevoel was het sociaal gezien altijd al één tegen allen. Hij leeft geheel volgens eigen strakke principes, wars van zijn entourage. Als veertiger inmiddels, is hij nog altijd alleenstaand en woont hij opnieuw bij zijn ouders. Hij verlaat amper zijn kamer en heeft slechts via de computer met de buitenwereld contact. Hij komt al jaren wekelijks op het spreekuur, maar sinds corona verlopen onze sessies op zijn verzoek digitaal.

Een voorval van toen hij op schoolreis was naar de Alpen is al meerdere malen ter sprake gekomen. Zijn klasgenoten zaten te babbelen en te lachen op een terras. Hij keerde zich af van de groep om in zijn eentje te kunnen genieten van de koude berglucht en de besneeuwde toppen. Zijn spreken is steeds erg abstract en rationeel. Een van de hogere studies die hij uitprobeerde is wiskunde. Hij houdt van haar zuiverheid. Hij speelt ook met de letterlijke betekenis. De « kunde van het wissen ». Het blijkt hem dan te gaan om het uitwissen van negatieve spiegeling die hem vanwege zijn moeder ten deel viel.

In zijn lagereschoolperiode woonde aan de overkant van de straat een meisje. Ze zat vaak op de eerste verdieping achter het venster en ze glimlachte telkens als ze hem zag. Dat gaf hem een warm gevoel. In de loop van de therapie blijkt dat de beeltenis van deze jongedame (