Toen ik de titel van dit boek in een aankondiging tegenkwam, aarzelde ik geen seconde om het te bestellen. Kort daarvoor had ik een tweedaags congres bezocht over psychomotorische therapie waar ik me had ondergedompeld in de taal van het lichaam. Van de weeromstuit lette ik in de spreekkamer veel meer op allerlei subtiele lichaamssignalen van mijn patiënten, non-verbale cues waar ik op reageerde, gevolgd door verrassende verdieping in het contact, enkel door bijvoorbeeld een klein gebaar te bevragen. Maar bij andere patiënten bleef ik in het zand bijten. Daarbij denk ik aan enkele adolescenten