You do not currently have permission to view the full text for this document. Please sign in to an account with an active subscription or contact support.
In 2019 vond de zevende studiedag van de Belgische Vereniging voor Psychoanalyse plaats ter ere van de psychoanalytica Joyce McDougall (1920-2011). Deze psychoanalytica uit Nieuw-Zeeland woonde in Londen en Parijs en heeft een schat aan originele concepten geïntroduceerd, die als kralen aan een ketting in de bewerkte lezingen van deze bundel figureren. Ze is bekend geworden als expert op het gebied van psychosomatiek en seksuele identiteitskwesties. Ze had een bijzondere interesse voor de kunsten en behandelde vele kunstenaars. Als niet-ingewijde raakte ik snel onder de indruk van deze vrouw, die geroemd wordt om haar respectvolle houding tegenover de creatieve oplossingen voor psychische nood van haar patiënten. Ze komt zelf op mij over als een soort kunstenares, die tegendraadsheid en originaliteit vierde, met beide voeten in de klinische klei. In Groot-Brittannië kan ze gerekend worden tot de Independents en in Parijs, waar ze vervolgens naartoe verhuisde, werd ze aanvankelijk verleid door de lezingen van Lacan, waar ze zich vervolgens toch van distantieerde.
In de bloemlezing Eros op de scène — Psychoanalytische en artistieke beschouwingen worden verschillende gedaantes van Eros ten tonele gevoerd. Franckx geeft in haar inleiding historische context en legt onder andere uit dat Eros bij McDougall zowel verwijst naar menselijke seksualiteit als naar de kracht die het psychisch leven voortstuwt.
Bij Freud moet de levensdrift de kracht van de doodsdrift verzwakken. McDougall stelt in 1995 dat geweld en transgressie op een bepaalde manier wel nodig zijn om een nieuwe gedachte, een fantasie, droom of nachtmerrie in de wereld te brengen. Om dit te kunnen is het noodzakelijk dat iemand zich zowel zijn vrouwelijkheid als zijn mannelijkheid toe-eigent.
Dan komt deel 1, dat ingaat in op de klinische praktijk. Labbé grijpt terug op de psychoanalyse van het 9-jarige autistische jongetje Sammy, om de eclectische houding en creativiteit van McDougall mee aan te tonen. De geb