You do not currently have permission to view the full text for this document. Please sign in to an account with an active subscription or contact support.
Mark Solms is bekend als de grote man achter de International Neuropsychoanalysis Society, met bijbehorend blad en jaarlijkse wereldcongressen. Ik heb er verscheidene bijgewoond, en heb Solms meermaals horen spreken. Solms presenteert zich in dit boek als neuropsycholoog die werkzaam is op afdelingen neurologie en put uit louter neurologische casussen en dieronderzoek. De enige link met de psychoanalyse vormen de ideeën van Freud over dromen, het onbewuste en het « project for a scientific psychology » uit 1895, en hoe die ideeën van Freud nu alsnog ingepast kunnen worden in Solms’ neuropsychologische model van het bewustzijn. Verder is er geen enkele verwijzing naar klassieke dan wel hedendaagse psychoanalytische ideeën. Dirkx (2016) vroeg zich in dit verband al eerder af of je bij dit binnen de neurologie vanuit psychoanalytisch perspectief kijken naar neurologische afwijkingen niet beter kunt spreken van neuroanalyse dan van psychoanalyse. Neuropsychoanalyse zoals gangbaar opgevat als het binnen het terrein van de psychologie en psychiatrie zoeken naar verbinding tussen actuele neurobiologische en psychoanalytische modellen voor ontwikkelingspsychologie, ontwikkelingspsychopathologie en psychoanalytische behandeling komt in dit boek niet aan de orde (zie hiervoor bijvoorbeeld Stortelder & Ploegmakers-Burg, 2010; Stortelder, 2014).
Naast dit mogelijk misverstand over het concept neuropsychoanalyse nog een opmerking vooraf. Solms noemt als zijn leermeesters: Panksepp en Merker (allebei dieronderzoekers), Damasio (neuroloog) en Friston (computationeel neurowetenschapper). Er is geen leermeester in de psychoanalyse of psychologie/psychiatrie. Solms wijst in navolging van Damasio op het belang van de emoties bij het psychisch functioneren, en hangt daarbij de emotietheorie van Panksepp aan, gebaseerd op onderzoek bij zoogdieren. Dit model is beperkt in vergelijking met emotiemodellen gebaseerd op infant research bij mensen. Bepaalde menselijke emoties — zoals schuldgev