You do not currently have permission to view the full text for this document. Please sign in to an account with an active subscription or contact support.
Dit boek is het derde deel in de serie Études Psychanalytiques, waarin publicaties verschijnen die buiten de lijntjes kleuren en zich los van welke school dan ook manifesteren.
Matot heeft aan De l'informe aux configurations psychiques — (Dé)peindre les processus (Van vormeloosheid naar configuraties — (Ont)schilderen van de processen) een motto van Egon Schiele meegegeven: « Ik (be)zaaide voor hen gebaande wegen. » In de inleiding wordt dit beeld uitgewerkt in relatie met het therapeutisch werk van Matot met kinderen, adolescenten en volwassenen, die het spoor in het leven bijster zijn of een hindernis op hun weg ondervonden. Zij zijn hun « ware zelf » (Winnicott) kwijtgeraakt, en de psychotherapeut helpt hen op weg om hun zelf te hervinden. De auteur tracht dit te bewerkstelligen door een deconstructie van het primair narcistisch contract te realiseren en uit de brokstukken een subject op te bouwen. Deze voorstelling van zaken is afkomstig van Piera Aulagnier, die daarin een ontwikkelingsfase in de adolescentie beschreef waarbij het primair narcistisch contract gedeconstrueerd wordt om plaats te maken voor een situatie waarin een sociaal contract wordt aangegaan. Bij dit proces moeten nogal wat obstakels worden opgeruimd, zoals een illusionaire ruimte, een almachtige creativiteit en een magisch denken. Opnieuw roept Matot Schiele te hulp: « Het gaat er niet om een nieuwe weg te bereiden, maar om de vegetatie te ontwikkelen en te onderhouden, waar er gebrek aan vegetatie is die past bij het klimaat en de grond, en het zonder een zekere ontwikkeling niet mogelijk is. » Dit proces vergt tijd en geduld, niet pushen en het moment afwachten waarop iets met kracht gezaaid kan worden. De therapeut moet de kans benutten om het zaad van de interventie in vruchtbare aarde te laten vallen.
Deze metaforische schets van het therapeutisch proces wordt duidelijk gemaakt aan de hand van casus zoals die van France, een gehuwde vrouw van in de 40 met drie jonge kinderen, die onmiskenb