You do not currently have permission to view the full text for this document. Please sign in to an account with an active subscription or contact support.
« The body speaks no known language, yet it serves, time and again, as a framework for communicating the psychic scenes of the internal theatre. »
De Portugese actrice en theatermaakster Monica Calle bracht met Carta op een esthetisch vernieuwende manier een ode aan de klassieke muziek en de choreografie, maar de voornaamste ster van de vertoning was het vrouwelijke lichaam.
In de verfrissende uitvoering van Beethovens Zevende Symfonie, gezien in De Singel te Antwerpen (september 2021), bracht ze namelijk dertig vrouwen, danseressen en muzikanten, naakt op de scène.
Calle bepleitte een andere benadering van de klassieke muzikale canon door het vrouwelijke lichaam centraal te stellen.
Voor aanvang van het concert stelde de choreografe alle artiesten één voor één voor aan het publiek, waarna elke vrouw voor het oog van de toeschouwers uit de kleren ging. Hoe belangrijk deze introductie was werd meer en meer duidelijk naarmate het concert vorderde, want hier kwamen geen filmsterren of mannequins op de scène, maar gewone, professionele vrouwen die samen op een bijzondere manier musiceerden en dansten. Oud en jong, slank en mollig, soepel en wat houterig: samen vormden ze een cordon van vrouwelijke naakte lichamen.
« Het Ik is eerst en vooral een lichaams-Ik » (Freud , p. 393), en dit kwam prachtig in beeld in deze gedurfde uitvoering.
Het leek wel of Calle intuïtief ook een functie van secundaire psychische enveloppe (Anzieu 2001) vervulde voor de vrouwen van haar gezelschap. Zoals de huid het lichaam omhult, zo probeert het Ik het psychisch apparaat af te grenzen van de externe wereld en beschermt ze aldus de broze binnenwereld. Door haar artiesten persoonlijk voor te stellen, zette Calle zich als het ware achter en rond hen, alsof ze op deze manier voor die extra, secundaire bescherming zorgde. Het naakt op de scène staan roept immers iets op van kwetsbaarheid en hulpeloosheid tegenover penetrerende blikken die dreigen te destabiliseren.
Calle li