You do not currently have permission to view the full text for this document. Please sign in to an account with an active subscription or contact support.
In de inleiding licht Frans Schalkwijk toe dat de titel van dit symposium geïnspireerd is op een Bijbeltekst, maar dan met « desillusie » bij dwangklachten in plaats van « liefde ». Ik moet meteen denken aan de geboden en verboden volgens de Bijbel, aan het streven dat wordt aangemoedigd. Wellicht had de dagvoorzitter een vergelijkbare (onbewuste) associatie? Dwang die vaak in essentie over onzinnigheden gaat, of zoals Menno Oosterhoff aangehaald wordt: « […] Kleine onvolkomenheden die beleefd worden als onoverkomelijk, als wezenlijk zonder dat ik dat nu ergens op kan terug voeren. » Een klein gedachte-experiment: hoe beleeft u het en hoe handelt u als u remsporen achterlaat in een vreemde wc?
De welbekende analiteit waarvan we dénken het er nooit over te hebben, maar die zich tegelijkertijd uit in de herhaling, het magisch denken, kortom: het neurotische. De dwanghandelingen als begrijpelijke maar helaas illusoire bescherming. De paradox van het loslaten van oude zekerheden zonder in ruil daarvoor nieuwe zekerheden te krijgen. Dit maakt dat de behandeling vaak relatief moeizaam gaat. Als er verandering optreedt, gaat dit geleidelijk, wat op zich natuurlijk passend is bij het psychodynamisch werken.
In de ochtend gaat het over het onbewuste functioneren, de relatie tussen handelen en betekenis, iets zien wat eigenlijk niet verwoord is. Marcel Schmeets spreekt over het herhalen van het verleden in het doen, en Marc Hamburger over het anale karakter.
Marcel Schmeets betoogt zeer ontspannen dat het vooraleerst aan de therapeut is om onze patiënten te leren verstaan. Hij neemt ons mee de spreekkamer in, waarin een van zijn patiënten zijn aanpak bestempelt tot « psychotherapie 3.0 ». Zijn patiënte, die letterlijk krampen in haar slokdarm had, ervoer een gebrek aan zelfsturing. Ze wist zich onvoldoende (mentaal) omvat en hield de ander, dus ook haar therapeut, actief buiten. Er zal via gesprekken een (re)constructie moeten plaatsvinden van wat er in haar lijf opgeslagen ligt