You do not currently have permission to view the full text for this document. Please sign in to an account with an active subscription or contact support.
Sally Weintrobe is psychoanalytica en fellow van de Britse psychoanalytische vereniging. Oorspronkelijk afkomstig uit Zuid-Afrika werd zij al op jonge leeftijd geconfronteerd met onrechtvaardigheid en ongelijkheid, wat vermoedelijk de politieke toonzetting van haar boek bepaalt. Zij redigeerde eerder een boek over de klimaatcrisis (Weintrobe 2013) en is sinds 2020 de eerste voorzitter van het Climate Committee van de International Psychoanalytic Association (IPA). Onderscheidend in het voorliggende werk is het bredere perspectief, waarbij niet alleen de individueel- en groepspsychologische achtergrond van de klimaatcrisis aan bod komt. Weintrobe verbindt de klimaatcrisis namelijk met het neoliberalisme en de daarmee verbonden cultuur van ieder voor zich, hebzucht en gebrek aan mededogen.
Het ontbreken van zorg en omkijken naar elkaar noemt Weintrobe de cultuur van uncare. In deze cultuur is het gebruikelijk zichzelf als uitzondering te zien, en tegelijk ook superieure gevoelens te hebben ten opzichte van minderbedeelde mensen en niet-menselijke dieren. Weintrobe beschouwt dit exceptionalism als een rigide mindset waarbij mensen vooral hun rechten claimen in plaats van hun sociale plichten erkennen. Respect is dan niet meer iets wat je verdient, maar iets waar je recht op hebt.
De realiteit wordt aangepast en morele en praktische grenzen worden opgerekt in deze exceptionele status die mensen zichzelf toerekenen. Het gaat daarbij om een intra- en interpersoonlijk conflict van care versus uncare. Niet alleen welke politieke groepering aan de macht is, maar vooral wat erin onszelf overheerst is belangrijk. Het gevoel ergens onderdeel van te zijn en zich te bekommeren om anderen en de wereld om ons heen, de care of zorgzame
kant, versus je eigen gang kunnen gaan en met niemand rekening hoeven houden. Dit is het ingewikkelde menselijke conflict van verbondenheid versus individualiteit. Het is opvallend dat Weintrobe de term uncare kiest en niet zozeer de meer geb