Paradijs?: Verslag van: NPaV-symposium Idealiseren [Driebergen, 1 oktober 2022]

Het is het eerste symposium van de NPaV dat ik bezoek sinds ik in opleiding ben tot analyticus. Eerder ben ik er nog niet aan toegekomen door alle literatuur die er is, de leeranalyse, de supervisie en de andere bezigheden in mijn leven. Ik heb afgesproken in de middag op het station met mijn opleidingsgenoot. In de ochtend zijn er diverse workshops geweest, de middag bestaat uit vier lezingen. Ik kijk ernaar uit, al merk ik dat ik me ook gespannen voel over het tegenkomen van supervisoren, docenten en leeranalyticus. Ook hierin speelt « idealiseren », het onderwerp van vandaag, een rol, merk ik op. Het onderwerp stemt tot nadenken. Welke rol heeft idealiseren in relaties met anderen in mezelf gespeeld, en hoe is dat nu? Wie heb ik geïdealiseerd en waarom? Idealiseren gaf in tijden hoop, houvast en fantasie. De mogelijkheid dat idealisaties enkel en alleen projecties van het Zelf zijn die ik in anderen leg, overdenk ik ook. Ik verheug me erop me te kunnen onderdompelen in dit onderwerp, maar ook kijk ik uit naar de verbinding die zal worden gelegd naar kunst, poëzie en literatuur, kenmerkend voor bijeenkomsten van de NPaV. Sylvia Janson opent de middag krachtig met een fragment uit het boek Thirza van Arnon Grunberg. Vader Hofmeester ziet zijn dochter als een « zonnekoningin ». De dreigende destructieve kanten van idealiseren worden door middel van dit beeld meteen duidelijk. Simone Logtenberg, dagvoorzitter, spreekt over het doorbreken van de idealisering in relaties. Ze noemt de televisieserie Oogappels, waarin een vrouw in een nieuwe relatie zegt: « Ik maak overal een zooitje van en ik heb een middelbaar lijf. » Het doorbreken van het idealiseren geeft ruimte, speelsheid en humor in relaties.

Daarna vervolgt Trui Missinne, Vlaams analytica. Ze verhaalt met gevoel over genderdysforie. Ze spreekt over een oceanische wereld, een non-binaire wereld