Redactioneel

In dit nummer van het Tijdschrift een artikel van Hilde Descamps waarin zij laat zien hoe de verinnerlijkte ander ons kan helpen in moeilijke tijden. De therapeut wordt in een geslaagde psychoanalytische therapie via de overdracht een steunende factor in de binnenwereld van de patiënt. Daaraan voorafgaand zijn er in de ontwikkeling meer letterlijke vormen van de verinnerlijkte ander, zoals het transitional object of de imaginary companion. De auteur concentreert zich in haar bijdrage op het concept inner thou zoals beschreven door Dori Laub, die als therapeut vooral betrokken was bij ernstige trauma's van overlevenden van de Holocaust. Herstel na ernstige trauma's moet noodzakelijk via de ander verlopen om opnieuw een intern perspectief en een inner thou te kunnen opbouwen. De auteur toont aan dat dit concept ook van toepassing is op het bredere veld van psychoanalytische behandelingen wanneer zij stelt dat de inner thou beschouwd kan worden als een ‹ centraal element in elke vorm van psychotherapie waarin zelfreflectie, het spreken en symboliseren centraal staan ›.

Het artikel van Reitske Meganck behandelt een belangrijk psychoanalytisch dilemma dat al door Freud benoemd werd: de garantie van absolute vertrouwelijkheid versus de plicht te schrijven als bijdrage aan de wetenschappelijke status van het vakgebied. Hoe is het mogelijk in een psychoanalytische kuur de grondregel te hanteren waarbij van de patiënt openheid vereist is en tegelijk de garantie van absolute vertrouwelijkheid die daarvoor nodig is te doorbreken door over een behandeling te publiceren? Toestemming vragen of een zogenoemde composietcasus samenstellen biedt maar een beperkte oplossing, zoals de auteur laat zien. In de door de lezers van dit Tijdschrift gewaardeerde rubriek De therapeut aan het werk proberen we dit probleem te omzeilen door nauwelijks achtergrond te schetsen en in te zoomen op een enkele sessie. Door het ontbreken van de context is het vertrouwelijke materiaal slechts voor weinige