You do not currently have permission to view the full text for this document. Please sign in to an account with an active subscription or contact support.
Een meisje trekt onder het ritmisch gezang van haar vriendinnen een cirkel om haar heen in goudgeel zand. Het zingen zwelt verder aan en het ritme draagt een spel waarbij kinderen elkaars bewegingen spiegelen terwijl ze beurtelings in de cirkel springen — of beantwoorden ze eerder anticiperend elkaars bewegingen? Deze West-Congolese kinderen spelen Nzango, een van de vele kinderspelen die de Belgisch-Mexicaanse kunstenaar Francis Alÿs op film vastlegde, al had het evengoed een tafereel kunnen zijn dat zich eeuwen geleden afspeelde in het goudgele zand van Bruegels schilderij Kinderspelen . Spel en activiteit zijn de communicatiemiddelen bij uitstek van kinderen, dat was de boodschap waarmee de vierde ‹ day of teaching with … › van de VVPT begon met een zaal geïnteresseerden uit Vlaanderen en Nederland. Na een hartelijk welkom van Ronny Vandermeeren, voorzitter van de VVPT, leidde Hilde Seys de dag verder in om te komen tot de vraag wat de rol van spel bij verandering tijdens kinderpsychotherapie is. Liselotte Grünbaum (Universiteit van Aalborg, Denemarken) en Nicole Vliegen (ku Leuven) verkenden het thema verder vanuit verschillende perspectieven. Beiden hebben jarenlange ervaring op het vlak van psychoanalytische therapie bij kinderen en jongeren, alsook op het vlak van wetenschappelijk onderzoek en het doorgeven van deze kennis aan psychologen en psychotherapeuten in opleiding.
Nicole Vliegen was de eerste spreker van deze studiedag met een lezing over spel, speelsheid en creativiteit die kinderen en jongeren kunnen toelaten om hun ervaringen te verwerken. Door de rijke voorbeelden uit een geanonimiseerde speltherapie die als rode draad doorheen de bijdrage liepen, was de inhoud levendig. Steeds was er vanuit een ontwikkelingskader ruimte voor de inhoud en het proces, maar bovenal voor de weg om tot spel te komen, met Winnicott als vaste reisgezel. Kinderen met een traumaverhaal leren ons dat spel en speelsheid niet vanzelfsprekend zijn, en dat zij vaak niet tot sp