You do not currently have permission to view the full text for this document. Please sign in to an account with an active subscription or contact support.
Kairos is een reeks van publicaties die wil aansluiten bij de (psychiatrische) actualiteit rakend aan de psychoanalyse. Een divan op de psychiatrische spoeddienst is de eerste bijdrage in deze serie. Bernard Delguste is een Belgische psycholoog die sinds 25 jaar werkt in een provinciaal psychiatrisch ziekenhuis en de laatste tien jaar bij de crisisdienst, met name een opnameafdeling (HIC).1 Daar heeft hij zich weten in te voegen in een complexe constellatie die de spoed eisende psychiatrie met zich meedraagt. Hij doet dit vanuit een lacaniaanse inspiratie waarin de ontmoeting met patiënten en het spreken een centrale rol spelen. Crisisinterventie en psychoanalyse lijken elkaar uit te sluiten, maar Delguste laat ons overtuigend zien dat dat geenszins het geval is. In België is spoedeisende psychiatrische zorg vooral gesitueerd op de hic (High Intensive Care), de opnameafdeling, maar dat neemt niet weg dat er bij deze intake ook een triage plaats vindt die kan doen besluiten een ander traject te volgen dan dat van een opname. Voor zover ik kan nagaan bestaat er in Wallonië niet zoiets als een iht (Intensive Home Treatment) met een opname-voorkomende strategie, zoals in Nederland het geval is.
De inleiding van het boek behandelt thema's als de vermoede ongerijmdheid van psychoanalyse en crisisinterventie, ‹ vrijheidsberoving ›, netwerken en ‹ continuïteit van zorg ›, de subjectiviteit van de patiënt en de hulpverlener en ten slotte het belang van de eerste ontmoeting, die niet zo eenvoudig is en geregeld gepaard gaat met strijd. Het symptoom dient hierbij als een soort paspoort dat een hermeneutische rol speelt.
Het boek opent met ‹ Een ontmoeting voortkomend uit een confrontatie met het symptoom › en laat zien dat een ontmoeting even simpel als extreem moeilijk is. Iedere associatie met een samenzijn is hier misplaatst.
Lang niet elke patiënt komt uit eigen initiatief naar de crisisdienst; zij worden vaak gebracht of afgeleverd door anderen, zoals familieleden, directbet