Ik heb je (niet) gemist!

« Hoi allen », opent mijn collega een bericht op de groepsapp, « gaat iemand van jullie volgende week naar die bijeenkomst? » Het betreft een voorlichtingsbijeenkomst van een beroepsvereniging. Hij staat gepland op donderdag. Dat is een gewone werkdag voor mij.

« Ik niet. Net weer aan het werk na 4wkn vakantie. Beetje l*lig voor cltn », bericht ik terug.

Deze zin vind ik vervolgens multi-interpretabel.

« Dat ik nu alweer afzeg o.i.d., bedoel ik », app ik er voor alle duidelijkheid achteraan. Misschien ook om de flauwe grappen voor te zijn.

« Ze hebben je lang moeten missen, bedoel je… », krijg ik terug.

Daar moet ik even over nadenken. Bedoel ik dat? Misschien. Mijn eerste gedachte bij de vraag van mijn collega was vooral: ik ga afspraken zo vlak na mijn vakantie niet alweer afzeggen, en al helemaal niet op zo'n korte termijn. Dat is ook wat eigenbelang. Ik heb niet zo'n zin in relatiebreuken en al het werk dat deze met zich meebrengen. En er is een gevoel van gêne bij het idee alleen al. Mijn cliënten rekenen op hun vaste afspraken, die net weer hervat zijn. Ik denk dus inderdaad dat ze mij, of tenminste hun therapie, hebben moeten missen. Maar betekent dat ook dat er een gevoel van gemis geweest is?

Voor sommige cliënten is het antwoord op die vraag zonder meer « Ja ». Die zeggen het letterlijk: « Ik heb je gemist. » Misschien gewoon omdat dat zo is. Dat kan. Zo nu en dan hangt na de uitspraak de hoop in de kamer dat jíj vervolgens zegt: « Ik jou ook. » Of je krijgt het gevoel dat je nu tevreden moet zijn dat je gemist bent. Preciezer geformuleerd: met de boodschap dat je gemist bent. Geparentificeerde cliënten hebben daar een handje van, omdat ze geleerd hebben de emotionele noden van een ouder voor te zijn. Ze dichten jou « gemist willen worden » toe en laden de verantwoordelijkheid om die behoefte te lenigen op hun eigen nek. Het is dan een uitdaging om duidelijk te maken dat niet missen ook toegestaan is. Anderen verzekeren je juist dat ze een poosje therapievrij be