You do not currently have permission to view the full text for this document. Please sign in to an account with an active subscription or contact support.
In 1936 ontmoetten twee jonge dokters elkaar op een IPA-congres in Marienbad. De een wilde kinderarts worden, de ander psychiater. Dat waren Françoise Dolto en Jacques Lacan, die na de Tweede Wereldoorlog zouden uitgroeien tot de bekendste psychoanalytici van Frankrijk. Dolto maakte school door haar gedachtegoed naar het grote publiek te brengen via vele boeken en het populaire radioprogramma Lorsque l'enfant paraît.
In zijn inleiding noemde Lionel Bailly Dolto de missing link tussen Lacan en de objectrelatietheorie. In vergelijking met Lacan was Dolto veel toegankelijker in haar denken, dat bovendien steviger gefundeerd was in de klinische praktijk.
Sham Bailly, die zojuist een boek van Dolto naar het Engels (The unconscious body image) heeft vertaald, vervolgde: Dolto vestigde de aandacht op de onbewuste betekenis van het lichaam, niet zijnde het lichaamsschema in fysieke zin, maar de onbewuste symbolische belichaming van het verlangen naar en van het object. Kleins denken over unconscious phantasy zou hier nog het meest verwant mee zijn. Een beeld van een baby dat van de moeder gescheiden
wordt, en dat pas weer gaat drinken — niet alleen gedreven door honger — als het de geur van moeder weer ruikt. Verlangens en behoeftes worden aan elkaar gekoppeld zoals de bel aan eten bij een hond in een experiment van Pavlov. Desire rather than need comes into play, Het object van verlangen verspringt steeds, doordat moeder iedere keer andere dingen benoemt (met libido bezet) in de omgeving van het kind. Doltoniaanse castratie begint vanaf de geboorte en herhaalt zich bij elke nieuwe ontwikkelingsfase. De baby moet steeds weer zien uit te vinden hoe het de aandacht kan verkrijgen en het verlangen van de ander kan beantwoorden. Klinisch wordt dit geïllustreerd door een jongetje dat gefixeerd raakte in problemen met ontlasting, waarmee het de volle aandacht van de moeder wist te vangen. Die interpreteerde het probleem echter louter fysiek en probeerde het ook navenant op te los