You do not currently have permission to view the full text for this document. Please sign in to an account with an active subscription or contact support.
Een afbeelding van een werk van Paul Klee, Ruhendes, uit 1930, siert de omslag van het boek Vom Dringlichen und vom Grundsätzlichen. In de nasleep van de crisis van de corona-epidemie licht de auteur een aantal thema's uit de psychoanalyse door. Nu vele tot dan toe bestaande zekerheden aan het wankelen geraakt zijn en bevraagd worden, wil Küchenhoff een brug slaan tussen wat in onze tijdsbeleving als dringend, veranderlijk en kortstondig ervaren wordt (denk bijvoorbeeld aan analytische sessies in het kader van Zoom) en datgene wat fundamenteel en bestendig is. Hij gaat daarbij transdisciplinair te werk en put rijkelijk uit filosofie, religiewetenschappen, literatuur en beeldende kunst. Küchenhoff is een Zwitserse psychoanalyticus en psychiater, emeritus hoogleraar in Basel en gastdocent aan de Internationale Psychoanalytische Universiteit in Berlijn. Hij is als organisator en spreker betrokken bij de tweejaarlijkse psychoanalytische literatuurconferenties in Freiburg. Het boek is een bewerkte bundeling van grotendeels niet eerder gepubliceerde voordrachten die de auteur hield bij psychotherapeutische en psychoanalytische verenigingen
en instituten in het Duitse taalgebied gedurende de afgelopen drie jaar. In achttien hoofdstukken behandelt het uiteenlopende thema's als schuld en vergeving, herhaling(sdwang), tijd en vergankelijkheid, het « Unheimliche », het « onbeschikbare » (« Unverfügbarkeit »), identiteit, lichamelijkheid en gender, de Ander en agressie. Bovendien komen psychoanalytische kennis, kader, diagnostiek, opleiding en organisatie aan de orde. Vier overkoepelende delen rangschikken deze thema's op een schaal van meer bestendig (bijvoorbeeld schuld) tot veranderlijk (bijvoorbeeld inzichten in diagnostiek, kader, opleiding en organisatie). Hoewel er dus sprake is van heterogene onderwerpen, laat Küchenhoff zich leiden door een rode draad. Deze is dat hij steeds probeert het « negatieve » van een symptoom te « positiveren », namelijk door het strikt te e