You do not currently have permission to view the full text for this document. Please sign in to an account with an active subscription or contact support.
Op « Hans Reijzer » volgde altijd: « Reijzer met een lange ij. » Ik hoor het nog. Hans was precies op zijn taal, op zijn naam en op zijn plek in de wereld. Die plek was van jongs af aan bedreigd en dat heeft zijn leven gevormd. Hij was een trotse Jood. Hij doordacht en doorvoelde die positie, als Jood met de goj, als onderduikkind, en schreef daar uitmuntend over. Want schrijver was hij. Eerst als journalist voor de Haagse Post en het Nieuw Israëlietisch Weekblad in Israël, waar hij tussen 1964 en 1967 met zijn vrouw Lottie en hun oudste kind woonde. Daarna als wetenschapper, als sociaalpsycholoog en als redactiesecretaris (= hoofdredacteur) van het Tijdschrift voor Psychotherapie, met de oprichters Han Blankstein en Jos Dijkhuis. Vanuit het blad Forum van het Psychoanalytisch Genootschap, waarvan hij ook hoofdredacteur was, startte Hans in 1995 samen met Hein de Jong en Jan Scheffer het Tijdschrift voor Psychoanalyse. Bij de oprichting werden zeven Nederlandse en Vlaamse verenigingen betrokken,1 en het Tijdschrift was zodoende een belangrijk vormend element voor de ontwikkeling van de psychoanalyse in de Lage Landen. Hij werd de eerste hoofdredacteur, een functie die hij bekleedde van 1995 tot 2002, en zette als geen ander de norm neer voor de kwaliteit van publicaties. Het was niet snel goed genoeg, maar hij was ondersteunend en motiverend in zijn redactiewerk. In zijn redactionelen greep hij de kans om zich helder en beschouwend over de psychoanalyse uit te laten, om kritiek te geven en uit te nodigen tot deelname. Ze waren boeiend en actueel, soms prachtig en soms ook nog wat cryptisch, alsof hij niet echt kon opschrijven wat hij dacht. Hij werd later in zijn schrijven steeds explicieter, minder « ondergedoken ». Zijn eerste zin in 1995 als hoofdredacteur was (Reijzer 2002):
« Psychoanalytici, zij die de psychoanalytische psychotherapie beoefenen en zij die wetenschappelijke belangstelling hebben voor de psychoanalyse als werkwijze, als denkwijze en als methode v