You do not currently have permission to view the full text for this document. Please sign in to an account with an active subscription or contact support.
Een neerslag geven van de Jubileumviering van het Tijdschrift voor Psychoanalyse & haar toepassingen leek me aanvankelijk even ondoenlijk als het schrijven van een gevalstudie. Hoe zou ik de rijkdom van de discussies goed naar voren kunnen brengen? De inleidende lezing van Michel Thys weidde precies uit over die moeilijke oefening om te getuigen over de kliniek. Hoe kun je schrijven over die ervaring van het spreken en de effecten ervan, over die lichtflitsen van inzicht en voeling op het moment zelf, die we zo graag willen vasthouden maar die ons steeds weer ontsnappen? Maar kan de psychoanalyse blijven bestaan zonder die schriftuur, zonder dat « heldhaftig in gebreke blijven »?
Doorheen de jubileumdag bleek één leidraad terug te keren, op verschillende manieren geformuleerd. Dat bleek toen Jos Dirkx en Wouter Gomperts kort de werking en geschiedenis van het Tijdschrift hadden geschetst, maar ook in de voorstelling van de verschillende participerende verenigingen. Slogans als « Eenheid in verscheidenheid », « Een huis voor velen » of « Dynamisch in dialoog » drukken de veronderstelling uit dat in elk therapeutisch verhaal een gelaagdheid en een complexiteit verschijnt die niet « verklaard » kunnen worden door één theorie. Onvermijdelijke tegenhanger wordt dan: hoe kunnen de onderlinge verschillen tot hun recht komen in een tijdschrift dat ruimte laat voor die vele strekkingen in de psychoanalyse? Is een rubriek Reacties hiervoor voldoende? Moet de controverse meer worden opgezocht, is de discussie levendig genoeg?
Het opzet van de dag was om in dialoog te gaan met het lezende en schrijvende publiek, georganiseerd rond verschillende thema's. Daarin kwam die moeilijke evenwichtsoefening herhaaldelijk terug, zoals in die andere, soms netelige, kwestie: hoe verschijnt in het Tijdschrift de verhouding tussen de psychoanalyse en haar toepassingen? Als de psychoanalyse een wereldbeschouwing is, moet de psychoanalytische kuur dan ook als een toepassing worden beschouwd? Waar