Van kwarrel naar prela

Het komt voor dat potentiële patiënten eerst een vergelijkend warenonderzoek doen alvorens een keuze te maken voor een therapeut. Omdat de wachtlijsten lang zijn neemt dit « therapie shoppen » vooralsnog geen hoge vlucht. Het is begrijpelijk dat mensen voorzichtig zijn om hun diepste zielenroerselen te delen met een wildvreemde. Ergens echt voor durven gaan voelt kwetsbaar, zeker wanneer dat onomkeerbare gevolgen heeft, zoals bij elke wezenlijke keuze. Je kunt immers niet iedere maand van therapeut wisselen. Omgekeerd zien we dat ook psychotherapeuten na een kennismakingsgesprek kunnen aarzelen en een proeftherapie voorstellen. In het besef dat een indicatieonderzoek beperkingen kent, is het nut en het daaropvolgende effect van een intensieve langdurige psychoanalytische behandeling eigenlijk alleen te bewijzen door de proef op de som te nemen. Maar hoelang duurt de proef en wanneer start dan de echte behandeling? Wanneer schiet het allemaal niet genoeg op en is het beter ten halve gekeerd dan ten hele gedwaald? Dergelijke fenomenen van voorzichtigheid en onduidelijkheid zien we niet alleen bij professionele relaties tussen therapeut en patiënt, maar met name ook in partnerrelaties.

Het ontstaan en de vorming van een partnerrelatie kent grote veranderingen in vergelijking met de vorige eeuw, toen men een potentiële partner leerde kennen als klas- of studiegenoot, bij een sportvereniging of op een verjaardag. De opkomst van sociale media heeft aan deze verandering in belangrijke mate bijgedragen. Er zijn apps met geografische algoritmen ontwikkeld die kunnen aangeven of er in de directe nabijheid een naar een relatie hunkerende medemens te lokaliseren is. Er zijn ook apps die via profielen een geschikte match vinden, of apps waarbij men met swipen door bewerkte foto's eigen voorkeuren kan aangeven. Wanneer het uitverkoren portret van twee kanten matcht kan er verder digitaal contact worden gezocht. Er gaat echter een lang traject vooraf aan het ontstaan van een daadwe