You do not currently have permission to view the full text for this document. Please sign in to an account with an active subscription or contact support.
« In een team gebeurt er heel wat. […] Net zoals in een groepstherapie bedient het MDT zich van mechanismen om met deze emoties om te gaan. […] Het psychoanalytisch denken over groepen kan hierbij helpen, om zo te blijven werken aan het primaire doel: de patiënt centraal stellen. » (De Boever 2024, p. 219)
En dankbaar ben ik, voor het psychoanalytisch denken! Alle dagen in mijn werk in een ambulant ggz-team voor patiënten met ernstige persoonlijkheidsproblematiek maak ik er vruchtbaar gebruik van. Toch herken ik mijn eigen team en mezelf maar al te goed in de reacties van de hulpverleners uit het artikel van De Boever: in het ventileren van de « ongezouten » mening over die patiënt « die maar niet wil meewerken », en dan zeker te weten het zelf bij het rechte eind te hebben. Het snelle oordelen, het uitleven van de tegenoverdracht, het willen beheersen zonder eerst te begrijpen. Zelfs als hulpverleners die werken met liefde en affiniteit voor patiënten met een complex problemenpalet overkomt het ons geregeld dat we ons verschansen in die paranoïde-schizoïde positie. En achteraf voelen we dan schaamte, omdat het ons toch weer is overkomen.
Hoe verstoorder de binnenwereld van de patiënt, hoe hoger de emoties bij hulpverleners oplopen. En dat is maar goed ook. Als we ongevoelig worden voor datgene wat onze patiënten bij ons oproepen, kunnen we ons werk niet meer naar behoren doen. Zoals Melanie De Boever (2024, p. 211) schrijft:
« Deze met emoties beladen interacties kunnen nuttig zijn als bron van informatie en als interventiemiddel. We denken hierbij aan de processen van projectie en projectieve identificatie. […] Angst duidt iets aan wat van belang is. Het is zaak om hier iets mee te doen. […] Dit maakt duidelijk hoe hulpverlening een emotioneel proces is: innerlijke ervaringen van teamleden en interacties met patiënten zijn onderling afhankelijk van elkaar. »
Het is echter niet onze taak als hulpverleners om deze emoties uit te leven, maar om deze te begrijpen. Het psy