In Staat van paraatheid

Dagelijks merk ik in de spreekkamer hoezeer mensen van slag zijn door het actuele tijdsgewricht, waarin geen dag hetzelfde lijkt te zijn, oude vanzelfsprekendheden verdwijnen, en niets meer zeker is. We moeten ons voorbereiden op een oorlog en alvast een noodpakket aanschaffen, zo krijgen we van overheidswege te horen. Dit helpt niet om gevoelens van onzekerheid, angst en twijfel te beteugelen. Je moet jezelf zien te redden; het aloude «vigilat ut quiescant» is voltooid verleden tijd. Anderzijds zijn overheden in Europa buiten alle strenge begrotingsregels om, voornemens en inmiddels druk doende een recordbedrag aan wapens uit te geven. Een enorm contrast met het recente verleden toen in het Nederlandse leger de munitie op was en soldaten zelf het geluid van de vertrekkende kogel moesten nabootsen door «pang pang» te roepen. Vreemd genoeg was dat voor veel mensen geruststellender dan de huidige situatie, nu zelfs in Duitsland de Schuldenbremse verlaten wordt en net als in Nederland (VDL) de noodlijdende auto-industrie ingezet wordt voor defensiedoeleinden. Pensioenfondsen beleggen weer volop in de wapenindustrie en in meerdere landen overweegt men het herinvoeren van de dienstplicht. In Polen krijgen kinderen inmiddels schietles op de middelbare school als vast en verplicht onderdeel van het curriculum en om ze voor te bereiden op een carrière bij de krijgsmacht. Omdat oorlogvoering inmiddels een hoger abstractieniveau kent en het voor de dronepiloot veilig achter de laptop gezeten makkelijker is geworden om te doden, lijkt dit voor de generatie van de zogenoemde digital natives de aantrekkelijke voortzetting van een computerspel.

In Nederland moet de krijgsmacht qua «personeel» (lees: soldaten met sneuvelbereidheid) verdrievoudigd worden om de benodigde sneefcapaciteit op peil te houden. Si vis pacem, para bellum. Wanneer je vrede wilt, bereid je dan voor op de oorlog. Of eenvoudiger gezegd: to kill for peace. Oorlog is een basisgegeven, een «default mode» en eigenl